Met lichte tegenzin besluit ik een rondje te gaan draven. In ’t begin eerst in de luwte van een groenstrook. Direct daarna, voorbij het strandje, begint het gevecht met de wind. Het water klotst in golven heftig op de kant. De lucht kolkend grijs. En het riet wordt bijna plat geblazen.
Ik constateer een meevaller. Op de heenweg wind tegen, betekent straks wind in de rug. Ondanks die meevaller ben ik blij dat ik m’n windstopper heb aangetrokken. Het wordt hoe dan ook een pittig rondje. Pittig, omdat het niet rustig dieselen wordt, maar keihard buffelen. Telkens als ik voel dat mijn lijf moet ploegen, is er de verleiding om voor de gemakkelijkste weg te kiezen; het korte rondje. In mijn onderbewuste huist echter een hardnekkig ‘doorzetten’. Ik negeer de afslag voor de korte ronde en ga rechtdoor voor de route van 10km. Onmogelijk, volgens mijn fysio, met de vernauwingen in mijn nek en onderrug. Maar die doorzetter hè…
Voor de nodige afleiding denkt deze hoofdbewoner altijd na. Over het verschil tussen hopen en wensen bijvoorbeeld. Waar hoop verband houdt met een verwachting, heeft wensen te maken met verlangen. Ik vraag me af wat jongvolwassenen in deze tijd hopen en wensen. Voor wie de leeftijd heeft bereikt om op eigen benen te staan, lijkt het vinden van betaalbare woonruimte eerder een wens dan hoop. Nu verwacht ik dat er in Stiens en omstreken en andere schitterende buitengebieden van Nederland, wellicht nog mogelijkheden zijn. Hier in de regio is het echter drama… Mijn gedachten dwalen af naar de ouderen in het woonzorgcentrum waar ik als vrijwilliger handmassages geef. Zij bevinden zich in hun laatste levensfase. Een aantal van hen realiseert zich dat, anderen niet. Een dame die mijn hart gestolen heeft, verlangt naar haar man, die jaren geleden overleden is. Ze vertelt me regelmatig dat ‘t haar grootste wens is, gauw bij hem te zijn. Met haar gezondheid die ik per week achteruit zie gaan, is dat niet zozeer een wens, maar eerder de verwachting dat dat moment niet lang meer op zich laat wachten. En dan hoop ik maar, dat ze rustig in haar slaap mag gaan…
Hopen en wensen rond gezondheid zijn volgens mij universeel: we willen allemaal wel gezond en vitaal 100 worden. Nu denk ik zelf dat ‘n puissant rijke minderheid dat graag lijkt te voorkomen, maar dat terzijde… Hopen en wensen zullen afgezien van leeftijd, ongetwijfeld ook verschillen door waar je wieg heeft gestaan; in een land met alle gemak en wat je maar kunt bedenken, binnen handbereik. Of ergens in desolaat gebied, zonder comfort of zorg. Leef je in Indonesië, ergens achteraf in een schamele hut op palen met een rijstveldje en wat bananenbomen, dan vermoed ik dat hoop en wensen vooral te maken hebben met de basisbehoeften; hopen dat het geïmproviseerde dak een volgende regenbui overleeft. Hoop dat de rijstoogst succesvol zal zijn. Hopen dat storm uitblijft. Hier in Nederland hopen we dat de zon schijnt. Dat onze favoriete voetbalclub of Max Verstappen wint. Dat de lancering van een boek succesvol zal zijn. Dat het vakantiegeld op tijd gestort wordt. Geld dat steeds vaker wordt ingezet om rekeningen te betalen…
Inmiddels ben ik bij het Zilverstrand. Ik weet dat ik, vlak voor ik de lus maak, halverwege ben. Yes! Wind in de rug… heerlijk. Wat een verschil. Ik kijk vooruit en zie de uitgestrekte dijk met in de verte de flat, waar ik vlakbij woon. Een kleine kilometer daarvoor het Surfstrandje waar ik straks als beloning ga dippen. Weliswaar niet ’t prachtige haventje van Alde Leie, maar toch… Voor wat betreft mijn eigen hoop en wensen; na een zoveelste vruchteloze sollicitatie hoop ik binnenkort uitgenodigd te worden voor een gesprek voor de functie van Wmo consulent wijkteam. Als er voor alles een tijd en een plaats is, dan is deze baan voor mij. Het lijkt me fijn om samen met mensen die een hulpvraag hebben, te kijken wat er geregeld kan worden en hoe, om zo lang mogelijk zelfstandig thuis te kunnen blijven wonen. Geweldig, als ik daarin iets voor hen kan betekenen. Ja… mijn hoop is dat ik weer aan ’t werk kan. Wens me succes! λ
Sanne Verhoef
