Zittend aan een strandje hier, denk ik na over een onderwerp voor mijn column. In gedachten verzonken tuur ik over het water. De zon schittert en weerkaatst haar felle licht in een flikkerend patroon over de golven, die vlak voor mij stuk slaan op de kant. Met zo’n golfslag kan het niet anders, of er is zojuist verderop een groot schip langs gevaren. Ik kijk op en mijn vermoeden wordt bevestigd…
Water…. Ik heb er iets mee. Al het leven op aarde bestaat grotendeels uit water en is ervan afhankelijk. De mens bestaat uit 65% water. En liefst 70% van het aardoppervlak wordt door water bedekt. In vloeibare vorm kun je het drinken, erin zwemmen. In vaste vorm, als ijslolly, kun je het eten. En niet te vergeten, erop schaatsen.
Zoals op 4 januari 1997: de laatste Elfstedentocht… Een parcours van 196 kilometer, dat olympisch zwemkampioen Maarten van der Weijden in 2019 zwemmend aflegde, om geld op te halen voor kankeronderzoek en aandacht te vragen voor andere specifieke projecten. Terwijl ik hieraan denk voel ik een glimlach opkomen. Wat een belevenis was dat! Hoe bijzonder was het, om op Ouwe Syl, zo vlak aan de Elfstedentochtroute te wonen. Ik herinner me goed dat het dorp massaal uitliep om Maarten op dat stukje ‘hel van het noorden’ aan te moedigen. Met extra enthousiasme, omdat o.a. Ouwe Sylster Auke Kooistra hem begeleidde vanuit de volgboot. Machtig mooi om te zien hoe Maarten in een speciale constructie horizontaal over het sluisje van Alde Leie getild werd en daarna z’n zwemtocht vervolgde. Ik heb toen meerdere kippenvel-momenten gehad; een combinatie van ontroering, respect en trots. Bij zo’n herinnering komt ook altijd weer dat gevoel van verbinding naar boven, dat ik zo kenmerkend vind voor ’t Bildt…
Het haventje van Alde Leie…waar ik menig keer met een zwemploegje in de vroege ochtenduren gezwommen en geplonsd heb. Iets dat ik hier ben blijven doen. Daar was het met opkomende zon zwemmen in een schilderij. Talloze foto’s heb ik ervan gemaakt. In mijn huiskamer heb ik een collage foto’s waarin een selectie hiervan is opgenomen. Zo word ik dagelijks herinnerd aan die geluksmomenten…
Het mag overigens best een wonder heten dat ik heb leren zwemmen en dat ik van water hou. In mijn jonge jaren heb ik een periode zwemles gehad van ene meester Snepvangers. Een magere, lange man met glad, donker haar en ogen als kooltjes. Hij stond altijd op de kant met een grote haak waarmee hij je kopje onder duwde wanneer je iets niet goed deed. Ik ben geen rugzwemmer en ben voor mijn gevoel met die haak bijna meermaals verzopen. Zodoende kijk ik ook altijd het liefst vooruit, in de richting waarin ik zwem. Mijn A-diploma heb ik gehaald. En een dag voordat ik moest afzwemmen voor B zijn we verhuisd. Ik zou best nog wel op les willen om borstcrawl te leren.
Een van mijn plonsmaatjes hier Tatiana, een onwijs stoere en sportieve vrouw die o.a. aan internationale wedstrijden ice swimming en ICEFORLIFE deelneemt, zie ik wel eens met een zwemboei door het Gooimeer crawlen, terwijl ik over de dijk ren. Fascinerend om te zien hoe ze zich ritmisch met krachtige slagen een weg baant door het water…
Op het Gooimeer vind je in toenemende mate ook mensen op jetski’s. Eerlijk? Ik vind het bloedirritant. Waar mensen zich in een kajak, kano of suppend in stilte op het water vermaken, verplaatsen jet-skiërs zich met een bloedgang klappend over het water met jankende motoren. Met een groep bij elkaar is het dan volledig gedaan met de rust. Tot in de verre omtrek moet men verplicht meegenieten. Grrrrr…
Bovenaan mijn wensenlijst staat een reis naar Brazilië, het land waar de bijna 6.950 kilometer lange Amazone doorheen loopt. Een rivier die een hoog- en laagwaterseizoen kent en die naar schatting 30% van alle bekende diersoorten op aarde herbergt. Wat zou ik een stukje daarvan graag met eigen ogen zien. Dat gaat ook gebeuren zodra ik mij in rustiger vaarwater bevind.
Voorlopig moet ik me tevredenstellen met zicht op aalscholvers en ganzen die hier regelmatig overvliegen. En de eendjes die wat verderop door het riet slobberen.
Ook mooi
