In ons werkgebied hebben we te maken met een asielzoekerscentrum wat de nodige leuke verhalen oplevert.Vandaar een verhaal uit de oude doos anno 2008.
Nog maar 3 maanden in Nederland aangekomen en dan heb je te maken met Nederlanders, een andere taal, ander soort mensen, de Friese taal en leven op het AZC. Zo ook bij Ming, een jonge vrouw van rond de 23 en hoogzwanger beland bij het Asielzoekerscentrum.
Gelukkig weten ze op het AZC ons goed te vinden en al snel komt Ming op controle. Ming is zwanger van haar eerste kindje zo rond de 34 weken en komt op het spreekuur samen met een andere oud bekende van ons die kan tolken.
Dat is fijn, zo snappen we elkaar wat meer. Eerst even kennis gemaakt met Ming nadat haar buurvrouw de vele foto’s van haar kindje heeft laten zien en verteld hoe blij ze altijd is.
Maar nu Ming. Ze is gevlucht, in haar land is oorlog en haar man moest het leger in. Wat een verdriet. Ming heeft gelukkig binnen het AZV vele vrouwen die haar kunnen begrijpen en haar steunen dat is fijn. Haar buikje is wat klein, maar genetisch kan dat ook wel kloppen. Je kunt haar niet vergelijken met een Nederlander die uit de klei getrokken is en zeker niet met een Fries.
Voor de zekerheid maak ik een echo voor de groei van de baby en lijkt het best mee te vallen. Het zal een mooie kleine baby worden passend bij haar moeder, o ja het is een meisje. Ming vindt het heel leuk om het te weten.
Ze mag bij ons wat mooie kleertjes uitzoeken en de eerste benodigdheden. Onze oud zwangeren zijn altijd zo gul om, na een oproepje van ons, kleding te doneren voor de zwangeren met een kleinere portemonnee.
Ook neemt ze een samengesteld kraampakket mee zodat het in huis is voor de eerste week als de kraamzorg er is.
De buurvrouw legt alles uit aan Ming en Ming lacht vriendelijk naar mij en bedankt ons voor de spulletjes. Over twee weekjes verwacht ik haar weer terug en gaan we het hebben over de bevalling.
De weekjes volgen elkaar mooi op, Ming komt trouw op het spreekuur en voelt de baby nog steeds goed bewegen. Met de bevalling gaat haar buurvrouw mee naar het ziekenhuis om Ming te ondersteunen en voor mij als tolk te fungeren. Ook dat is heel prettig.
De dag breekt aan dat de kleine van Ming geboren gaat worden. De buurvrouw belt mij en ik zoek Ming op het AZC.
Het hartje klopt goed van de baby, ze beweegt ook nog steeds prima, en Ming heeft duidelijk weeën, we gaan zo meteen rustig naar het ziekenhuis. Ik ondersteun Ming de caravan uit op het AZC, pak haar tas en die van de baby en vraag haar buurvrouw ook in te stappen. Maar voordat ik het door heb gooit ze de autodeur dicht en rent de caravan weer in, ik heb geen oppas zegt ze.
Oké…… nou…. Dan zien we het allemaal wel, zal vast goedkomen. Rustig rijden we naar Leeuwarden en ik parkeer de auto. Haal een rolstoel voor Ming en hang haar tassen eraan en zo lopen we het ziekenhuis binnen. We worden al verwacht want onderweg heb ik de verloskamers gebeld dat we er aan komen. Verloskamer 1 krijgen we toebedeeld.
Ik zet Ming onder de douche, pak vast haar spulletjes uit de tas zodat de kleertjes op kunnen warmen en bel de kraamzorg zodat ze kunnen assisteren. Ming doet het super goed, heeft wel veel pijn, maar de douche werkt goed, ik pak soms even haar hand en zucht met haar mee. Ze kijkt me aan met grote ogen…. Wat gebeurt er allemaal. Wat gaat er om in haar hoofd. Wat zou ik doen in een vreemd land, met een vreemde taal en dan een kind baren. Het enige wat ik kan doen is haar helpen, haar er rustig door heen loodsen.
En dan komt de persdrang, al vrij snel, maar Ming heeft nog geen volledige ontsluiting en haar buik perst ook niet mee, alleen zijzelf gaat persen, en dan ook echt persen. Ik pak haar hand en kijk haar aan en probeer dat ze mijn zuchten oppakt. Maar nee, dit werkt niet…. Zij voelt het…ik niet.
Ik zit naast haar, pak haar hand en laat haar doen wat te denkt dat ze moet doen…dep haar hoofd en knik haar bemoedigend toe. En warempel na een uurtje zie ik zwarte haartjes komen… het komt goed…alles komt goed!
Ming is een supergoede moeder, doet wat ze moet doen en perst gewoon zelf haar kind naar buiten in een vreemd land, met een vreemde taal en een vreemde vrouw naast haar bed.
Meisje Han is geboren, ze heeft een prachtige bos zwarte haartjes, kleurt mooi roze en huilt rustig door. Ik leg haar bij Ming op de borst, die weet wel wat ze moet doen en geef haar de doeken. Ming droogt zelf haar kindje af en geeft haar vooral liefde..!
