Column Sanne Verhoef: Hoofd koel, voeten warm

Ik vermoed vlak voor Kerst. Waarom? Omdat het past binnen wat ik al een tijdje meen te zien, namelijk dat Christelijke (feest)dagen geschrapt lijken te worden. Zo werd Pasen met kuikens als ‘Vrolijk voorjaar’ herpositioneerd. Voor de Kerstdagen lijkt nu de verschuiving naar ‘Fijne feestdagen’ plaats te vinden. En heerlijkheden als ‘kerstkransjes’ gaan daarbij nu als ‘nootkransjes’ over de toonbank. Anticiperend op een eventuele stroomstoring hadden ze deze beter ‘noodkransjes’ kunnen noemen, maar vooruit… Opmerkelijk toch? Wat is er mis met Kerst, denk ik dan. Daarbij neemt de belangstelling voor de Islam toe. Beelden in de media van agenten in uniform biddend in een moskee. Uitgebreide aandacht voor Ramadan en Iftar. Nu is het zeker in een multiculturele samenleving voor de leefbaarheid een must, om belangstelling en begrip te hebben voor mensen met een ander gedachtengoed en/of culturele achtergrond. Waar ‘t voor mij echter ‘off’ voelt, is dat ‘t één lijkt te moeten verdwijnen, terwijl ’t aangemoedigd en toegejuicht lijkt te worden… Waar geloven wedijveren en men ervoor moordt, is ‘t tijd voor een ander geloof. Waar we ook wonen, man of vrouw, wat onze huidskleur is, van wie we houden: we zijn verschillend, maar in de kern gelijk. We hebben dezelfde behoeftes en noden, willen gezien en (h)erkend worden om wie we zijn. Daar past slechts liefde, geen onderdrukking noch moord…enfin…. 

Terug naar die grote stroomstoring. Ik gok dat  W.A., Maxima en hun drie AAA’s een storing uitzitten in hun nieuwe buitenverblijf in Griekenland. Of op de Antillen, vanwege zongarantie. Beatrix is er begin november al heen gegaan. Of ze al terug is? Geen idee, maar dat terzijde….’De mens lijdt het meest, onder ‘t lijden dat hij vreest’. Het boekje ‘Bereid je voor op een noodsituatie’ lijkt met de toespelingen op stroomstoringen en oorlog vooral onrust en angst te willen zaaien. Schrijvers van ’t boekje hebben geen hoge pet op van ’t intellect van burgers. Zo meent men erop te moeten wijzen dat 72 uur, 3 dagen is. Ook rekenen ze niet met creativiteit en vindingrijkheid van burgers, want ‘t lijstje ‘Maak je eigen noodpakket’ kan met gezond verstand zelf bedacht worden. Ook opmerkelijk: waar de overheid pleit voor digitalisering op alle fronten, raadt zij nu aan om contant geld in huis te hebben. Met adviesbedragen van ⇔ 70,- per volwassene en ⇔30,- per kind per 3 dagen, gaat zij voorbij aan gezinnen die rond of onder het bestaansminimum leven; die zouden willen dat ze die bedragen te besteden hadden.… 

Op ‘t moment dat we ‘op zwart gaan’,  merken we pas hoezeer we van elektra afhankelijk zijn. Mijn inschatting is dat burgers voornamelijk geraakt worden op ‘t vlak van comfort en gemak. Anders is ‘t voor bedrijven en organisaties als o.a. ziekenhuizen en zorginstellingen voor wie continuïteit een kwestie van leven en dood betekent. Een noodplan lijkt me voor hen onmisbaar. Ik hoop dat paniek onder burgers uitblijft. En dat mensen het als moment ervaren om even letterlijk pas op de plaats te maken, de kracht van ‘samen’ te ervaren, saamhorigheid en nabijheid. Een goed gesprek bij kaarslicht. In eigen kring of met de buren. Of een potje mens-erger-je-niet. Een vakantiegevoel, door ‘t campingkooktoestel erbij te pakken en er een eenpansgerecht op te kokkerellen, zonder Citronellakaars en hinderlijke muggen. Herontdekken wat er nog kan zonder elektra. Ik zie een veld voor me, met mensen rond kampvuren met daarboven hangende wokken. Zingend, met gitaren en trommels. Spannende verhalen vertellend… verbindend in een tijd van onrust. Hoe zou ’t zijn als we de handen ineen slaan. ’t Hoofd koel houden. Op elkaar letten en zorgen voor hen die ’t extra nodig hebben… Precies hierom kan ik terugverlangen naar ’t Bildt waar ik heb ervaren dat dit voor wie er wonen vanzelfsprekend is…  

Wel of geen stroomstoring: ik hef vanaf hier ’t glas. En wens iedereen fijne Kerstdagen en alle geluk, liefde en gezondheid voor ’t nieuwe jaar!     

Sanne Verhoef