’t Is weliswaar nog maart. En we weten: maart roert z’n staart. En april doet wat ’ie wil. Maar wat geniet ik van de eerste zonnestralen! De plaatselijke ijssalon heeft de deuren voor het nieuwe seizoen alweer geopend.
Tijdens de wintersluiting heeft men er niet stil gezeten. De eigenaar heeft de zaak in die tijd overgedragen en is met pensioen gegaan. Zijn jonge opvolger heeft de boel een nieuwe look gegeven; fel Grieks blauw heeft plaatsgemaakt voor ingetogen olijfgroen. En de kaart, ‘t formaat ijs-lepels en de prijzen zijn aangepast. Er stond ‘n rij als vanouds. Dwars over de winkelstraat, waarbij mensen de tijd namen voor ‘n praatje pot. ‘t Eerste ijsje smaakte naar meer…
Met de vroege voorjaarszon heb ik de ramen zelfs al een paar keer open gehad; wat een heerlijkheid! Ook extra fijn nu, draven over de dijk. ‘k Ben het in weer en wind blijven doen. In korte broek. Met daarna aansluitend een plons in het Gooimeer. Maar eerlijk: zo met de zon erbij en minder wind, is toch wel heel erg fijn! De benen kunnen vanaf nu dus bijkleuren tot ik witte sokken heb ;)
Het mooie weer lokt mensen hun huizen uit. Altijd leuk om hier in Haven, zoals Almere Haven kortweg genoemd wordt, een beetje het Ouwe Syl e.o. gevoel te ervaren. Onlangs ging ik langs bij een kennis die begin maart hierheen is verhuisd. Ze woont een kleine 1,5 kilometer van mij vandaan. Wandelend ben ik haar kant opgegaan. Gewapend met een mand blauwe druifjes, een welkomst pretpakket boekjes van het VVV met tips, wandelingen en een uit-agenda.
En een lekkere fles van het Hof van Almere, een prachtige locatie te midden van bossen en vlak bij het natuur-educatiecentrum stadslandgoed De Kemphaan. Hof van Almere maakt deel uit van het ecologisch natuurlijkgebied Almeerder Hout. Je kunt er door de wijngaarden kuieren en er je eigen wijnstokken pachten. Hoe gaaf is dat?
Via de redactie ontving ik ooit anoniem bericht van iemand die zich afvroeg wat mij bezielde om naar het afvoerputje van Nederland te verhuizen. Met de moeite die hij/zij getroost heeft om mij dat bericht te sturen, heb ik de stille hoop dat hij/zij deze column leest en zo kennisneemt van dit mooie initiatief. En dat het met ‘het afvoerputje van Nederland’ wel meevalt.
Maar ‘k dwaal af... Op weg naar mijn kennis, loop ik op de dijk op enig moment op, met een oudere man met rollator. Hij kijkt me een soort van schalks aan en hint dat ik die mand wel aan hem mag geven; die kan zo op zijn rollator mee. Er ontstaat spontaan een gesprek. Ik vertraag mijn pas en app mijn kennis dat ik iets later kom.
De man vertelt dat hij 93 is. Dat hij 2 keer getrouwd is en dat hij beide vrouwen verloren heeft aan kanker. Hij geeft aan zich gelukkig te prijzen dat hij gezond oud mag worden. Maar dat ‘t hem zwaar valt om alleen te zijn; hij heeft meer uitvaarten dan verjaardagen tegenwoordig… Hij beschrijft de stilte in huis, die hij vooral ’s winters als heftig ervaart. Toch besluit hij van elke dag ‘t beste te maken. Hij woont nog zelfstandig. Loopt elke dag zijn vaste rondje van 3 kilometer en kookt nog voor zichzelf.
Ik luister geboeid naar zijn verhaal. ‘t Verbaast mij dat ‘ie het allemaal zo open vertelt terwijl we daar lopen. Tegelijkertijd ook niet; met mijn wereld die de afgelopen 2 jaar enorm klein is geworden, snap ik de behoefte aan menselijk contact. Op enig moment verontschuldigt hij zich. Hij geeft aan linksaf te slaan en richting huis te lopen. Ik bedank hem voor het plezierige gesprek. Met een vrolijk “Tot ziens” vervolgt hij zijn weg.
Dit soort ontmoetingen zijn voor mij goud. Een kwartiertje later dan gepland, kom ik bij mijn kennis aan. Ik bewonder haar appartement. We kletsen wat en ik deel leuke Haven wetenswaardigheden, voor zover ik die ontdekt heb. Later die middag slenter ik over de dijk terug, glimlachend.
Gemeenschapszin vond ik altijd zo kenmerkend voor het Bildt. ‘k Realiseer me echter dat je ‘t dáár vindt, waar mensen oog hebben voor elkaar en de tijd nemen voor een gesprek.
Sanne Verhoef
