Haakje met ‘t Bildt

Een, die me inmiddels helemaal in de ban heeft, die ik afwissel met het hardlopen: haken. Ronduit fascinerend. Al knutselend met draad, heb ik mijzelf al een paar keer afgevraagd wanneer en hoe deze naaldkunst ontstaan is; of het bij toeval is ontdekt. Of dat het ingegeven is vanuit nut en noodzaak. En hoe er vanuit de ontdekking verder op doorgeborduurd en ingehaakt is. Wie nu kan haken en/of breien, heeft dat vermoedelijk eens geleerd van oma, moeder, tante of op school. Maar ooit is er iemand geweest die vanuit het niets op het idee gekomen is, om een lus in een draadje te maken. Om het draadje door het lusje te halen en zo een ketting te knopen. 

Heeft men toen eerst, net als ik vroeger met punniken, alleen lange kettingen gehaakt, waarvan men van alles maakte? Of volgde al snel de ingeving om in de ketting ‘terug’ te steken. Met de ontdekking, dat het stapelen van rijen ‘knopen’, een lapje oplevert. Dat dan te combineren met de gedachte, dat er in breedte gevarieerd kan worden. En dat lapjes, door vindingrijkheid en creativiteit, omgetoverd kunnen worden tot een sjaal of een trui. Tot sokken, mutsen, handschoenen en zoveel meer; net wat het brein kan bedenken. De variatie aan steken is werkelijk ongekend: o.a. gaatjes, stokjes in allerlei formaten, bolletjes, kabels… tezamen met de variantie aan materialen en ieders fantasie en voorstellingsvermogen zijn de mogelijkheden eindeloos. 

Wellicht zit er bij mij een steekje los, dat ik bij dit soort dingen stilsta, maar eerlijk… het is toch bijzonder? Helemaal in een tijd waarin we steeds meer online doorbrengen en digitaal zijn, neemt mijn waardering voor dit soort uitingen van creativiteit toe. Online kom ik de wereld tegen aan (instructie)filmpjes voor de prachtigste steken en patronen. En met kunst- en vliegwerk, ‘trial & error’ en doorzettingsvermogen, heb ik mijzelf verrast. En items gemaakt, waarvan ik geen idee had dat ik dat ooit zou kunnen... Al hakend denk ik regelmatig terug aan mijn bijzondere tijd op ’t Bildt, waar zoveel woord-, en (levens)kunstenaars wonen; musici, schrijvers/dichters, schilders. Mensen die met wol, hout en leer werken en de prachtigste dingen maken. Of die bezoekers aan hun restaurant, eetcafé of brasserij verrassen met hun visie op gastvrijheid. Hun kennis van (streek)producten en heerlijkheden. Creativiteit op allerlei vlakken. Vormen van (zelf)expressie waarmee mensen kleur geven aan de wereld… 

Hier in het winkelcentrum, op hinkelafstand van mijn huis, zit een handwerkzaak ‘Wol en Wonder’; een snoepwinkel voor wie van handwerken houdt. De eigenaresse Yvette, verkoopt er prachtige garens en wol.  Biedt een uitgebreid assortiment haak- en breinaalden en allerlei handige snufjes en prachtige boeken. Het mooiste vind ik nog de maatschappelijke functie die zij met Wol en Wonder vervult. Achter in haar winkel staat een koffietafel waar, op vaste tijden, dames aanschuiven met hun handwerk. Yvette zorgt voor vers gezette koffie en thee. En de paar keer dat ik er was, had een van de dames lekkers meegenomen. Aan tafel worden uitdagingen op handwerkgebied besproken. Bewondert  men elkaars projecten. En wordt er lief en leed gedeeld. En zij is niet de enige. 

Ook Linda, energieke eigenaresse van de kleurrijke damesboetiek Lady Colors, is ‘ondernemer plus’ die een maatschappelijke functie vervult. Ik heb er kunnen wennen aan mijn ‘nieuwe normaal’. Wat in haar winkel aan de keukentafel gedeeld wordt, blijft dáár. In haar winkel kun je ongestoord sneupen. Advies is altijd vakkundig en eerlijk. En gaat steevast vergezeld van een: ‘je moet dragen waar je blij van wordt’. Menig vrouw met onzekerheid over de bekende ‘kipfilets’, heupen of een buikje, is na een peptalk van haar met hernieuwd zelfvertrouwen de deur uit gegaan. Ook haar winkel haakt aan een sfeer van verbinding en een ‘samen’. Blij als ’n kind dat dit ook hier bestaat; ’t Bildt voelt daarmee weer heel dichtbij…    

Sanne Verhoef